Panie baronie! Nie może pan...
Panie baronie!
Dziękujemy wytwórni Columbia Pictures Corporation, za udostępnienie sekwencji
z filmu Howarda Hawksa "The Criminal Code" (1931).
Kto? Nie zarobi dla nas pięciu centów. Mam Byrona Orloka.
- Kto idzie popływać? - Wygrał Oscara. Kto to pamięta?
Za te pieniądze mogę zatrudnić Sandrę Dee.
Sam uważa, że Pat Boone nie będzie dobry w tej roli.
- Obejrzy pan dzisiejszy materiał? - Za minutę.
- Spóźniłeś się. - Ktoś nie dawał mi spać do czwartej.
- Ktoś kogo znam? - Jak ci się podobał?
- Podobał mi się. - Naprawdę?
Mnie nie, ale dzięki.
Do widzenia.
Za dużo palisz. Niech zaraz wyślą tę kopię.
- Byron, widziałeś nasze ogłoszenie? - Nie.
Odeślij im zaraz tę kopię.
Ten film będzie wyświetlany jutro w 100 kinach.
- Świetny film. - Niezły.
Przebój kasowy. To ten nowy scenariusz?
Wszyscy go czytali? Sam, to dzieło sztuki.
- Dziękuję. - To bardzo ważny film.
- Będę bardzo dumny. - Zapisujesz to?
To dobry scenariusz. Nie sądzisz, Byron?
Nie zrobię już żadnych filmów, Marshall.
Co mówisz, Byron?
Odchodzę na emeryturę.
Od kiedy? To jakiś żart, Sam?
Wyłożyłem w to pieniądze. W poniedziałek podpisuję kontrakt.
Nie podpisałem żadnej umowy.
Na trzy poprzednie filmy też nie. Nie podobał ci się ostatni?
Sammy wyreżyserował go bardzo dobrze.
Dlatego pozwoliłem mu napisać nowy scenariusz. To zmiana dla ciebie.
- Chcę zostać sam z Byronem. - Żadnych scen, Marshall.
Poświęcisz mi chyba minutę. Załatwię to, Sam.
Coś nie tak? To niepodobne do ciebie.
- O co tu chodzi? - Nie wiem.
- Nie podobał mu się scenariusz. - Nie przesadzaj.
Wczoraj wysłałem mu scenariusz. Dzisiaj odchodzi. Co mam myśleć?
Jestem pewna, że go nie przeczytał. To coś poważniejszego.
- Co z twoją pracą? - Nic nie powiedział.
A jeśli wróci do Anglii?
- Pojedziesz z nim? - Chciałbyś, bym została?
To zależy od ciebie.
- Żyjesz jeszcze dzięki mnie. - Wszystko potrafi załatwić.
Myślisz, że jesteś kasowy?
Gdyby nie ja, grałbyś w muzeum figur woskowych.
- Zadzwoń do mnie. - Kolejna popielniczka.
- Michaels. - Twoja kolej.
Materiał zdjęciowy.
- Mam ratować sytuację? - Przyprowadź go. Porozmawiaj z nim.
- Twój film wyszedł tymi drzwiami. - Dlatego to zrobię.
Ujęcie piąte. Akcja.
Byron. Nie pożegnałeś się.
Przestań. Nie bądź jego chłopcem na posyłki.
- Nie przyszedłem, by... - Przyszedłeś, by ratować siebie.
Bez ciebie nie będzie filmu.
Każdy może przejść przez efekty specjalne.
To nie ten rodzaj filmu. Nie ma nikogo innego. To rola dla ciebie.
Jesteś miły, ale nie możesz zrozumieć, jak się czuję.
Jestem antykiem, starociem.
Co będziesz robił? Aktorzy nie idą na emeryturę. Zwariujesz.
- Jestem anachronizmem. - Co to ma oznaczać?
Rozejrzyj się. Świat należy do młodych.
Trzeba ustąpić im pola.
Wezmę ją. Zawsze chciałem taką strzelbę. Jest piękna.
Jasne. To Byron Orlok. Zobacz.
Faktycznie. Pełno gwiazd na Stripie.
- Wydawało mi się, że go znam. - Futerał też?
- Czemu nie? - To tylko pieniądze.
- Weźmiesz czek? - Jasne, kupowałeś już u nas.
- Mój ojciec także. - Masz szczerą twarz.
- Amunicja też będzie? - Tak, parę dodatkowych magazynków.
Przybiję pieczątkę.
- W porządku. Ile razem? - To będzie 249 dolarów, 60.
- Dziękuję bardzo. - Nie zapomnij paragonu.
- Dzięki. - Na razie.
Powiem w hotelu, o której godzinie wyjeżdżamy.
Sammy to miły chłopak. Tylko jego mi szkoda.
- Myślał, że nie podobał ci się scenariusz. - Nie przeczytałem go.
Powiedziałam mu. Ale nie wyjaśniłam, dlaczego.
Jestem za stary na aktorstwo. To mnie już nie bawi.
- Napijemy się drinka? - W porządku.
Powinniśmy uczcić moją wolność.
...Słuchacie Dona Steele'a! Muszę się zbierać!
Będę z wami, poszukiwacze emocji, w neonowej dżungli.
Kto mnie zastąpi?
Niebawem usłyszycie Larkina, poszukiwacze przygód.
Za chwilę program Kipa Larkina, 93/KHJ "Boss Radio".
Wiecie, na jakich falach odbierać.
Jesteście gotowi, poszukiwacze sensacji?
Johnnie Ray, Curtis LeMay, Dicks Playa, Del Rey,
Dennis Day, Marvin Gaye, George Jay, Sammy Kaye, Swing 'n' Sway
z wieńcem goździków. Jeśli mnie kochacie, pokochacie też Lavę.
Wybierzcie się w podróż wzdłuż Stripu z Kipem.
Jestem na topie! Wierzcie mi!
Oto znany Kip Larkin. Słuchajcie Larkina...
...dalej, dalej, dalej!
JUTRO U ROCZYSTE OTWARCIE
BYRON ORLOK OSOBIŚCIE I NA EKRANIE W TERRORZE
KINO PLENEROWE
...za chwilę dalszy ciąg wiadomości. W tym tygodniu w wieczorze filmowym:
James Stewart, Lee Remick i Ben Gazzara w Anatomii morderstwa.
Ja to zrobię, kochanie.
Jestem taka zmęczona. Ten kiermasz mnie wykończy.
Ja się tym zajmę.
Chciałabym wiedzieć, gdzie jest twój mąż.
Wraca bardzo późno. Ta praca...
- A niech to! - W porządku. Nic się nie stało.
Zaraz przyniosę.
Wydawało mi się, że słyszałam auto.
- Cześć, dziewczyny. - Wydawało mi się, że to ty.
- Dzwoniłeś do Irwinów? - Oczywiście. Obiad gotowy?
- Nie poczekasz na Bobby'ego? - Jego samochód tu jest.
- Tak? Bobby, jesteś tutaj? - Idę.
- Możemy już jeść. - To świetna wiadomość.
- Witaj, ojcze. - Cześć, synu. Co słychać?
- Cześć, mamo. - Usiądź.
- Gdzie byłeś? - Myłem ręce.
- Martwiliśmy się o ciebie. - Przyszedłeś po cichu.
- Od dawna tu jesteś? - Właśnie przyjechałem.
Smakowicie wygląda. Nie jadłem dzisiaj lunchu.
Dziękujemy Ci za posiłek, który będziemy spożywać. Amen.
- Dają ci w kość? - O, tak.
Zamówiłeś te stoły na kiermasz?
Mówiłem, że to zrobię, Charlotte. Nie słyszę o niczym innym.
Podaj mi talerz, Bobby.
Zgadnijcie, kogo widziałem w drodze do domu. Byrona Orloka.
- Naprawdę? - Przestraszył cię?
Jechałem autem, a on stał na chodniku.
- Za przyszłość. - Wypiję za to. Tylko zamów mi drinka.
- Zapomniałam o tobie. - Jak mogłaś?
- Usiądź, Ed. - Byliśmy umówieni. O szóstej.
- Zapomniałam ci powiedzieć. - O co chodzi?
- Chcę omówić jutrzejszy wieczór. - Jutrzejszy wieczór?
Twój występ w kinie plenerowym.
O wszystkim pomyśleliśmy.
Przedstawi cię dyskdżokej, Kip Larkin.
Powinieneś się z nim zobaczyć jutro o trzeciej.
- Nie przyjadę do tego kina. - Co?
Nie zrobię tego.
Jak to nie? Wszystko przygotowane.
Postaraliśmy się o wszystko, łącznie z reklamą. Byron?
Co ja zrobię? Proszę mi przynieść telefon.
Nie będę się denerwować. Nie zrobię tego.
Dziękuję.
Chcesz, żeby mnie wyrzucił? Masz zobowiązanie.
Nie mam więcej zobowiązań. To bardzo miłe uczucie.
Marshall, mamy mały problem. Jestem z Byronem.
Nie chce się pojawić na gali jutro wieczorem.
Marshall? Chce z tobą rozmawiać.
Właśnie wyszedł do toalety.
Nie.
- Wie, że tu jesteś. - Jestem tutaj.
To nie ma nic wspólnego z nieporozumieniem między wami.
- Chodzi o niewinnych ludzi. - Nie widzę go w roli obrońcy ludzi.
Nie wierzy w to, Marshall.
Jeśli interesują go ludzie, niech przestanie robić filmy.
Nie obchodzą go ludzie.
- Dobry z ciebie tłumacz. - Porozmawiaj z nim sam.
Nie dzwoń do niego. Po co masz się torturować?
To moja praca. Płacą mi, bym był masochistą.
- Zaskarży cię. I wygra. - Mam trochę pieniędzy.
Wiesz, że ukończyłem Princeton? Summa cum laude.
Mam magistra z literatury angielskiej.
Chyba pójdę się upić.
- Na razie. - Do widzenia, Eddie.
- Sezon na jelenie się zaczyna. - Świetnie.
- Żona cię puści na polowanie? - Nie martw się.
To by nam dobrze zrobiło. Z dala od kobiet. Zaczynamy tyć.
Może zaprosimy Pete'a i Tima? Czterech facetów.
- Wspaniale. - Więc tak zrobimy. Gotowy?
- Gotowy. - Kto spudłuje ten ustawia.
Cholera!
- Co robisz?! - Sprawdzałem wysokość.
Wypadki się zdarzają. Nigdy w nikogo nie celuj!
Przepraszam. Nie myślałem.
- Gotowe? - Tak.
- A moja lekcja chińskiego? - Nie sądziłam, że masz ochotę.
- Jeszcze jednego drinka? - Nie, dziękuję.
- Nadal się boczysz? - Nie.
Gniewasz się o tę wieczorną scenę z Edem.
- Było mi przykro. - Nie musisz być moją sekretarką.
- Wiem. - Nie chcę przerywać romansu.
- Nie chcę tego. - Nie dlatego się gniewam.
Nie czuję się winny.
Myśl, że nie mam nic wspólnego ze Smithem napawa mnie radością.
Nie bądź moim orientalnym wyrzutem sumienia.
- Jesteś w złym humorze. - Wcale nie.
Męczy mnie twoja złowroga mina.
- Dlatego zaczynasz kłótnię? - Słuchaj, moja droga.
Masz dyplom z Oksfordu i może marnujesz tu swoje talenty,
ale jesteś tylko moją pracownicą.
Jest stare chińskie przysłowie.
"Dla bogatych i przy władzy zawsze miej cierpliwość".
Bardzo mądre.
Mam pomysł. Dlaczego nie poprosisz Smitha o pracę?
- Byłabyś z Sammym cały czas. - Byłoby łatwiej, gdybym była samolubna.
Zupełnie mnie to nie obchodzi.
Mógłbyś się wówczas upewnić, że wszyscy cię zdradzili.
- Użalałbyś się nad sobą do woli. - Co za przemowa.
Powinieneś to usłyszeć po chińsku.
Są tacy, którzy troszczą się o ciebie.
- Sama nie wiem dlaczego. - Jenny...
Przepraszam.
Proszę.
Dobry wieczór, panie Orlok. Gdzie mam to postawić?
Wszystko jedno, nieważne.
Obiad jest w ogrzewaczu pod stołem.
Dziękuję panu. Dobranoc. Smacznego.
Mająjuż następną. Gotowi? Joanie Man.
Co ona robi? Zdejmuje wszystko z wyjątkiem słuchawek.
Muszę iść do pracy.
- Nie możesz zmienić na dzień? - Jeszcze tylko kilka tygodni.
- ... naprawdę? - Tak, od Lenny'ego.
Nie, w czwartym rzędzie. Zrobię wam sprawdzian z pamięci.
Pamiętam panią w zielonym. To musi być jej córka.
Wiem, że kobieta w zielonym...
- Nie idź. - Nie bądź śmieszny.
Mogłabyś zadzwonić i powiedzieć, że jesteś chora. Jedna noc.
- To nie w porządku. - Tylko dzisiaj.
Za późno. Nie mogliby znaleźć zastępstwa.
Firma telefoniczna jest przyzwyczajona do nagłych wypadków.
To nie jest nagły wypadek. Mam to włożyć?
Oczko puściło. No cóż.
- Chcę z tobą porozmawiać, Ilene. - O czym?
- Nie wiem, co mi się dzieje. - Dlaczego?
- Mam dziwne pomysły. - Jakie?
Że nie powinnam iść do pracy? Czy to bardzo źle wygląda?
Uważasz, że nic nie potrafię.
Potrafisz zrobić wszystko, jeśli sobie postanowisz.
Tak mówi twoja matka. Jak wyglądam?
- Pa. - Nie bierz mojego auta. Weź matki.
- Dlaczego? - Muszę zmienić olej.
Okej. Pa.
Bobby mówi, bym wzięła twój samochód.
- Oczywiście. Kluczyki są w stacyjce. - Pa.
- Dobranoc. Jedź ostrożnie. - Pa.
...raczej siostry Dolly!
A oto wiadomość...
- Jestem wykończony. - Ja też.
- Po co ci samochód? - Co?
- Muszę sprawdzić wężyki. - Okej. Chodź, Charlotte.
- Zaraz przyjdę. - Dobranoc.
Wyglądasz na zmęczonego. Nie grzeb w tym aucie całą noc.
- Dobrze. - Lubisz tę pracę? Długo cię trzymają.
- To dobra praca. - Rozmawiałam z twoim bratem.
- Wszystko dobrze. Dziecko ma katar. - Biedactwo.
Dobranoc. Nie za późno. Obiecujesz?
- Obiecuję. - Dobry chłopak.
- Charlotte! - Idę.
...pozbądź się zmartwień z pomocą Grant of Richmond,
firmy, która się o ciebie troszczy. Znajdź numer w książce telefonicznej.
Zadzwoń do nas i powierz nam swoje problemy.
Grant of Richmond. Oddział w pobliżu twego miejsca zamieszkania.
- Mary pojechała? - Tak. Potrzebował mnie pan?
Tak. Usiądź.
Chcę porozmawiać o zwolnieniu warunkowym. To nie takie proste.
Jest tu 2500 ludzi i wszyscy chcą, bym im pomógł.
Herbaty, proszę pani?
Mógłbyś się tak nie skradać. Nigdy nie słyszę, jak wchodzisz.
Podnoszę głowę i widzę ciebie.
Kto puka do mojego pokoju?
- Sammy, myślałem o tobie. - Gdzie mój scenariusz?
Wejdź. Oglądałem relikt, w którym brałem udział.
Oddaj mi scenariusz.
- Naleję ci drinka. - To co innego.
The Criminal Code.
Tylko z umiarem. I tak już za dużo wypiłem.
Widziałem to w Muzeum Sztuki Nowoczesnej.
Smith ma rację. Jestem zabytkiem muzealnym.
- Howard Hawks to nakręcił. - Wiem. Proszę.
Dzięki niemu dostałem pierwszą ważną rolę.
- Widziałeś Jenny? - Miałem do niej zadzwonić.
- Czemu tego nie zrobiłeś? - Cii.
Więc?
Naprawdę umie opowiadać.
To prawda.
Zrobiono już wszystkie dobre filmy.
- Co zrobiłeś ze scenariuszem? - Jest tam gdzieś.
Napisałem świetny film dla ciebie, dla prawdziwego ciebie.
Zmęczonego starego człowieka.
Nie, to było w zeszłym tygodniu, gdy jeszcze miałeś odwagę.
Tydzień musiałem przekonywać Marshalla. "Dzieło sztuki".
Powinieneś go słyszeć, gdy pierwszy raz to przeczytał.
Nie rozumiem.
Siedzisz cicho przez ostatnie trzy okropne scenariusze.
A gdy w końcu zrobiłem coś dobrego, odchodzisz.
- Nie przeczytałem tego. - Dlaczego nie?
- Gorąco tutaj. - Przepraszam.
Odczuwam zimno bardziej niż kiedyś. Otwórz okno.
Nie, w porządku.
- O co tu chodzi? - Co?
Wszyscy umarli. Czuję się jak dinozaur.
Wiem, co ludzie o mnie myślą. Staromodny, przestarzały.
Nie będą po tym filmie.
Nie można zmienić całego życia jednym filmem.
Co będziesz robił, gdy odejdziesz?
O, Sammy, po co to?
Boogie Man, Krwiopijca - mówili o mnie.
Bracia Marx rozśmieszają, Garbo wyciska łzy.
A Orlok straszy.
Kiedyś myślałem, że będę aktorem. Filmy nie są złe.
Ja jestem już do niczego. Nie mogę porządnie zagrać prostej roli.
- Za długo robiłem inne rzeczy. - Oczywiście, że możesz.
To nie wszystko. Wiesz, co mówią o moich filmach? Że są kabotyńskie.
Chcę ci coś pokazać. Moje horrory nie są już horrorami.
Popatrz tylko.
MŁODY CZŁOWIEK ZABIJA 6 LUDZI W SUPERMARKECIE
Nikt nie boi się malowanego potwora.
Masz rację tylko w jednej sprawie. W tej.
Dlatego powinieneś zagrać w moim filmie.
Nie będziesz grał żadnego dziewiętnastowiecznego potwora.
Zagrasz człowieka, i masz szansę zrobić to wspaniale.
Gdybym był w twoim wieku, sam bym to zagrał.
Zaproponuję to Vincentowi Price'owi.
- Pójdę już do domu. - Lepiej zostań tutaj.
Będzie ci wygodnie na kanapie.
- Hej! - Jestem bardzo pijany!
To moje łóżko.
- Boże, jestem tak samo pijany jak on. - Cii.
Przepraszam.
- Nie zapalaj światła. - Bobby?
- Dlaczego jeszcze nie śpisz? - Nie zapalaj światła.
- Dlaczego jeszcze nie śpisz? - Boli mnie głowa.
- Wiesz, która godzina? - Zgaś światło na korytarzu.
Nic nie widzę.
- Dlaczego nie mogę zaświecić światła? - Oczy od tego bolą.
Miałam ciężką noc. Jestem wyczerpana.
Same rozmowy międzymiastowe.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Chcesz porozmawiać? - Nie, jesteś zmęczona.
Bardzo. Nie idziesz spać?
- Chcę skończyć papierosa. - Okej.
No to dobranoc.
Dobranoc, Ilene.
UMRZESZ.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, kochanie.
To dostawa. Idę.
Dzień dobry.
Co tam piszesz?
Nie idziesz do pracy?
Ilene! Bobby!
DO ZAINTERESOWANYCH:
JEST 11. 40 RANO. MOJA ŻONA ŚPI.
GDY SIĘ OBUDZI, ZABIJĘ JĄ.
POTEM ZABIJĘ MOJĄ MATKĘ.
ZŁAPIĄ MNIE,
ALE BĘDZIE WIĘCEJ ZABÓJSTW, NIM UMRĘ.
Oszalałeś?
Miałem koszmar. Otwieram oczy i widzę Byrona Orloka.
Bardzo zabawne.
Która godzina?
Południe.
- Ja otworzę. - Nie.
- Dzień dobry, moja droga. - Dzień dobry.
Nie tak głośno.
Apartamenty w Super Chief do Chicago i 20th Century do Nowego Jorku.
Pierwsza klasa na Queen Elizabeth.
Wyjazd o ósmej, by zdążyć na statek.
Apartamenty do Chicago i Nowego Jorku. I klasa na Queen Elizabeth.
Odwołaj to. W końcu mogę się pokazać w tym kinie.
Nie mów nic.
Wciąż odchodzę na emeryturę. Ale chciałem wracać na Queen Mary.
- Co tu się stało? - Miał gościa.
Jeszcze bardziej boli mnie głowa. Idzie do kina zamiast robić mój film.
By zagłuszyć wyrzuty. Ja do telewizji, a moja dziewczyna z tobą do Londynu.
- Wyglądasz gorzej niż on. - Czuję się gorzej.
- Umyj się. - Muszę wracać do domu.
Zostaniesz i pomożesz mi z tym występem dziś wieczór.
- Zamów śniadanie, Jenny. - Nie mógłbym jeść na pusty żołądek.
Cześć, Eddie. Mam dobre wieści. Byron będzie w kinie plenerowym.
UROCZYSTE OTWARCIE DZIŚ WIECZÓR
BYRON ORLOK OSOBIŚCIE I NA EKRANIE W TERRORZE
- Cześć, Roy. - Cześć.
Dostanę 300 kulek, kaliber 30-06?
Okej.
- I pudełko dwunastek. - Jakiej wielkości?
Po cztery dolary.
Dużo strzelania. Coś jeszcze?
Nie.
- Jak twój ojciec? - W porządku.
Cholerna grypa szaleje. Leżałem wczoraj w łóżku.
- Tak? - Tak.
- Możesz zapisać na rachunek ojca? - Sprawdzę.
TARCZE Narodowe Towarzystwo Strzelnicze
Podpisz tutaj.
- Znów wyjeżdżacie z ojcem? - Tak.
- Proszę. - Dziękuję.
- Na co polujecie? - Na dzikie świnie.
Powodzenia.
Super. Teraz ktoś mnie zapowiada.
"Panie i panowie, tatusiowie i mamusie".
"Najlepszy dyskdżokej, odlotowy Larkin".
A potem wprowadzasz pana Orloka.
Powiem im, jaki to wielki zaszczyt. Nie zmyślam.
Gdy byłem dzieckiem, szalałem na pańskim punkcie.
Oczywiście.
- Piękne. Czy to nie piękne? - Dalej.
Pokieruj mną.
Spróbuję. Gdy pan Orlok powie kilka słów...
Zadam mu pytania od widzów.
- Posłuchajmy. - Kapitalnie.
Panie Orlok. Byron czy pan Orlok?
- Nieważne. - Pan Orlok.
Kapitalnie. Mam pytania od fanów.
Lubi występować pan w filmach?
Następne?
Jakie jest następne? Czy Byron Orlok to prawdziwe imię i nazwisko?
To nie jest zbyt interesujące.
Czy telefony mogą poczekać?
Fajnie. Jaki będzie kolejny film?
Sammy, to nudne. Śmiertelnie nudne.
To moje ostatnie publiczne wystąpienie, chciałbym zrobić coś...
- O czym wy mówicie? - Opowiedz im coś.
- Może tak zrobię. - Więc czekamy.
Wiesz, co oni robią?
- Znam jedną krótką historię. - Powiedz.
A co z pytaniami?
Panie i panowie, chłopcy i dziewczęta.
Chciałbym opowiedzieć wam coś, o czym możecie pomyśleć,
gdy będziecie wracać do domu w ciemnościach.
Pewnego razu, wiele lat temu...
Na mojej twarzy powinno być światło punktowe.
Pewnego razu, wiele, wiele lat temu,
pewien bogaty kupiec z Bagdadu wysłał sługę na targ.
Po pewnym czasie sługa wrócił biały jak ściana i powiedział:
"Panie, gdy byłem na targu, zostałem pchnięty przez kobietę."
Obróciłem się i zobaczyłem, że to Śmierć mnie potrąciła.
Spojrzała na mnie i pogroziła.
Panie, pożycz mi swojego konia,
abym mógł odjechać z tego miasta i uciec przeznaczeniu.
Pojadę do Samary, gdzie śmierć mnie nie znajdzie".
Kupiec pożyczył mu konia.
Sługa dosiadł go i skuł ostrogami...
Pogalopował do Samary jak najszybciej mógł.
Kupiec poszedł na targ.
Zobaczył Śmierć stojącą w tłumie i zapytał ją:
"Dlaczego pogroziłaś mojemu słudze?"
Śmierć odpowiedziała: "Nie pogroziłam mu."
Był to tylko gest zdziwienia.
Byłam zaskoczona, widząc go w Bagdadzie,
ponieważ jestem z nim umówiona dziś wieczór w Samarze".
WEJŚCIE SUROWO WZBRONIONE
Co robisz?
Dobry wieczór panu.
- Jeden proszę. - W porządku.
- 1, 50 i 2. - Dziękuję.
O jednej rzeczy naprawdę mówiłem poważnie.
Nie chcę, byś wracała do Londynu, jeśli to... zepsuje ci plany.
Nigdy nie planuję. Wiesz o tym.
Jeśli chodzi o mnie i Sammy'ego, sytuacja sama się wyjaśni.
Jest na to chińskie przysłowie?
- Jest już Byron Orok? - Byron Orlok.
- Orlok. - Nie wiem, Butch. Pewno tak.
- Dobry wieczór. - Są już?
Jest pan pierwszy.
Zaczyna się.
W imieniu rządu francuskiego, rozkazuję panu otworzyć drzwi!
To jakaś pomyłka, panie...
Przykro mi. Narobiłem tyle hałasu, że mógłbym obudzić zmarłych.
Rząd francuski? Widziałem wielu żołnierzy w moich czasach.
- Czego pan chce? - Schronienia.
Pozwoli pan, że się przedstawię. Porucznik André Duvalier.
Baron Victor Frederick Von Leppe. Znajdzie pan schronienie w wiosce.
Dziękuję, ale znudziły mi się gospody.
Nie chce pan chyba utrudniać francuskiemu oficerowi?
Niech pan wejdzie.
Widzi pan, poruczniku, pozostałości szlacheckiego domu.
Relikty.
Wspomnienie dawnej sławy.
Takie dziedzictwo powinno napawać dumą. Francja o tym zapomniała.
Tak, pańskie imię, Duvalier, pańska rodzina...
Mój ojciec to hrabia Duvalier.
Był, póki nie spadła mu głowa na Placu Zwycięstwa.
Przepraszam, że przywołuję bolesne wspomnienia.
- Musi być pan zmarznięty. Koniaku? - Z przyjemnością. Dziękuję.
Proszę usiąść. Stefan!
- Tak, panie baronie. - Koniak dla naszego gościa.
Jakie to miasto zrobiło się brzydkie.
Jest tu dużo policji.
Kim była ta młoda kobieta, którą widziałem w oknie, nim pan otworzył?
Młoda kobieta? Myli się pan.
Nie, widziałem ją.
Ciemne włosy i oczy, jakieś 20 lat.
Jestem pewien, że zdawało się panu.
Jestem w pełni władz umysłowych.
Jeśli pan pozwoli, pokażę panu coś.
Niech pan nie dowierza oczom.
Czy to tę dziewczynę pan widział?
Nim pan cokolwiek powie, proszę obejrzeć ten portret.
Podpis i przede wszystkim datę.
To dwadzieścia lat temu. Niewiarygodne.
Nic się nie zmieniła.
Nie żyje od 20 lat.
Z całym szacunkiem dla ducha, to bardzo aktywna młoda kobieta.
Mówi pan o mojej żonie.
Bardzo przepraszam.
Ta dziewczyna...
Ja i Stefan jesteśmy jedynymi mieszkańcami tego zamku.
Jest pan pierwszym gościem od wielu lat.
- Dobry wieczór. - Cześć.
To wielki zaszczyt.
Bardzo mi miło. Gdzie mamy podjechać?
- Mamy małą scenę przed ekranem. - Napijmy się na rachunek Marshalla.
Dziękuję, poczekam w samochodzie.
Kiedy mamy przerwać projekcję?
- Musicie przerywać film? - Czekamy na pana Larkina.
- Sam jeszcze nie przyjechał? - Nie.
Podjedziemy i będziemy oglądać.
Proszę podjechać pod sam ekran. Nikt państwu nie będzie przeszkadzał.
Dziękuję.
Zgaś światło!
Światło!
Zobaczę, co to było.
Zostań tam! Nie wychylaj się!
Nie otwierajcie drzwi. Ktoś tu strzela!
Otwórzcie okno.
Czy ktoś jeszcze, z wyjątkiem pana, ją widział? Stefan na przykład.
Myśli pan, że jestem szalony?
W tej chwili, panie baronie, nie jestem pewny, co myślę.
Pan też ją widział.
To dziwne, że nie ma żadnej reakcji.
Ktoś jest pijany.
Ostrożnie.
Zamknijcie okno! Snajper tu jest.
Strzały. Ktoś strzela. Snajper!
Co? Nie słyszę. Przycisz to. Co?
Jest tu snajper.
Zgasić światła!
Znowu te cholerne dzieciaki.
Ktoś strzela do ludzi.
Wynośmy się stąd!
Podoba im się, prawda?
- Co się dzieje? - Nie możemy znaleźć menedżera.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
- Jest tu pan Orlok? - Przy samym ekranie.
- Z której strony? - Po prawej.
Dzięki.
Wystarczy mi grzechów na sumieniu bez zabijania tego człowieka.
Skąd pan wie, baronie, co planuje?
- Oszalał! - Co się tu dzieje?
- Ludzie mówią, że jest tam snajper. - Niech Bill zatrzyma film.
Zobaczymy, kim pan jest naprawdę.
Jaką pani jest kobietą?
RAMPA - WYŁĄCZONA REFLEKTOR - WYŁĄCZONY
Wyłącz te światła!
Wyłącz światła. Czemu Bill...
- Bill został postrzelony. Nie rusza się. - Więc to prawda.
Zgaś te światła. Dzwonię na policję. Zabierz Orloka.
Mój Boże.
To ja. Otwórzcie!
Mam jedną.
Ten człowiek ma strzelbę.
Mój Boże, Jenny!
Zapal to!
Jest tam.
- Niech się pan nią zajmie. - Panie Orlok!
- Jenny! - Nic mi nie jest, ale Byron...
Ktoś tam idzie.
Nic panu nie jest?
W porządku?
Jest czysty.
Czy tego się bałem?
- W porządku. Chodźmy. - Nie spudłowałem, prawda?
Już po wszystkim. Proszę się cofnąć. Idziemy.
Byron, poczekaj!
Napisy ripował: Videomaniak